صدای مرا، نقاشی کن - ابراهیم جعفری

باور کن

گفتم تورا دوست دارم ..

صدای مرا، نقاشی کن..

دلتنگ توام، اندوه مرا،نقاشی کن.

به تو می اندیشم, در غم دیگران,

پندار مرا, نقاشی کن .

گفتی :

در خلائی که هوا نیست,

نه من ترا می خوانم,

نه تو مرا می شنوی.

برایم چراغی بیاور,

بی نور, چگونه نقاشی کنم.. ؟

ابراهیم جعفری

عشقی بتازه باز گریبان گرفته است - رضی‌الدین آرتیمانی

عشقی بتازه باز گریبان گرفته است

آه این چه آتش است که در جان گرفته است

ایدل ز اضطراب زمانی فرو نشین

دستم بزور دامن جانان گرفته است

آن لعل آبدار ز تسخیر کائنات

خاصیت نگین سلیمان گرفته است

از هر طرف که میشنوم بانگ غرقه است

دریای عشق بین که چه طوفان گرفته است

دارد سر خرابی عٰالم به گریه باز

این دل که، همچو شام غریبان گرفته است

آه و فغان شیونیانم بلند شد

گویا طبیب دست ز درمان گرفته است

نیلی قبا و طره پریشان و سینه چاک

آئین ماتمم به چه سامان گرفته است

صوفی بیا که کعبهٔ مقصود در دلست

حاجی به هرزه راه بیابان گرفته است

یا رب کجا رویم که در زیر آسمٰان

هر جا که میرویم چو زندان گرفته است

نتوان گشودنش به نسیم ریاض جلد

آندل که در فراق عزیزان گرفته است

کافر چنین مبٰاد ندانم رضی تو را

دود دل کدام مسلمان گرفته است

رضی‌الدین آرتیمانی

در شبی شیرین تو راخواهم بوسید - زهرا مصلح

در شبی شیرین تو راخواهم بوسید

و شوق را در چشم های راز آلود تو جا خواهم گذاشت ..

یک روز تو را در آغوش خواهم کشید و با بازوانت پناهگاه امنی خواهم ساخت ..

ای سرنوشت جاودانه ی من !

آرامش محض زندگی ..

چه حس عجیبی ست تو را داشتن ..

تو را حس کردن ،از تو ،برای که بگویم که  ذوق در کلامم را بفهمد که آتش سر کشیده از عشق را در چشم هایم ببیند ..

از تو باید برای خودت گفت ،

باید دست هایت را گرفت و رفت،باید غرق شد در خیال،باید میان نور خورشید با تو دوید..

چون اسب گریز پایی می خواهم از مزرعه ای که در آن گیر کرده است بگریزم ، می خواهم خودم را به تو واگذار کنم ..

من می خواهم با تو و برای تو سروده شوم ..

من در شبی شیرین تو را خواهم بوسید و  عشق را در پوستین تن تو جا خواهم گذاشت

زهرا مصلح

-تا زنده باشم چون کبوتر دانه می خواهم - علیرضا بدیع

تا زنده باشم چون کبوتر دانه می خواهم

امروز محتاج توام؛ فردا نمی خواهم

آشفته ام...زیبایی ات باشد برای بعد

من درد دارم شانه ای مردانه می خواهم

از گوشه ی محراب عمری دلبری جستم

اکنون خدا را از دل میخانه می خواهم

می خندم و آیینه می گرید به حال من

دیوانه ام، هم صحبتی دیوانه می خواهم

در را به رویم باز کن! اندوه آوردم

امشب برای گریه کردن شانه می خواهم

علیرضا بدیع

تو عاشقانه ترین فصلی از کتاب منی - حسین منزوی

تو عاشقانه ترین فصلی از کتاب منی

غنای ساده و معصوم شعر ناب منی

رفیق غربت خاموش روز خلوت من

حریف خواب و خیال شب شراب منی

تو روح نقره یی چشمه های بیداری

تو نبض آبی دریاچه های خواب منی

سیاه و سرد و پذیرنده ، آسمان توام

بلند و روشن و بخشنده ، آفتاب منی

مرا بسوی تو جز عشق بی حساب مباد

چرا که ماحصل رنج بی حساب منی

همیشه از همه پرسیده ام ، رهایی را

تو از زمانه کنون ، بهترین جواب منی

دگر به دلهره و شک نخواهم اندیشید

تویی که نقطه پایان اضطراب منی

گُریزی از تو ندارم ، هر آنچه هست ، تویی

اگر صواب منی یا که ناصواب منی...

حسین منزوی

من خسته‌ام - سید علی صالحی

من خسته‌ام

خسته از آینه، از آدمی، از آسمان

مگر تحمل یک پرنده کوچک خانه‌زاد

یک پرنده جامانده از فوج بارا‌ن‌خورده بی‌بازگشت

تا کجای آسمان تمام رویاهاست؟

من بریده‌ام

بریده مثل باران تنبل عصر آخرین جمعه خرداد

بریده مثل شیر ماسیده بر پستان آهوی مضطرب

بریده مثل باد، باد خسته به بن‌بست نشسته‌ دی ماه

بریده مثل تسبیح دوره‌‌ گردی کور بر سنگفرش بی‌چراغ

حالا هی بگو برو خانه چراغ بیاور!

«چراغ ما هم در همین خانه شکسته است»

دروغ می‌گویم؟

هی دوست دانای من!

فقط بگو کی وقت رفتن فرا خواهد رسید؟

سید علی صالحی

می‌زند باران به انگشتِ بلورین - احمد شاملو

‌ می‌زند باران به انگشتِ بلورین

ضرب

با وارون شده قایق

می‌کشد دریا غریوِ خشم

می‌خورد شب

بر تن

از توفان

به تسلیمی که دارد

مُشت

می‌گزد بندر

با غمی انگشت.

تا دلِ شب از امیدانگیزِ یک اختر تهی گردد

ابر می‌گرید

باد می‌گردد…

احمد شاملو

افسوس - احمد شاملو

افسوس، چشم‌های تو که مثل خون در رگ‌های من دوید، یک بار دیگر مرا به زندگی بازگرداند. تصور می‌کردم خواهم توانست به این رشته‌ٔ پُرتوان عشقی که به طرف من افکنده شده است چنگ بیندازم و یک بار دیگر شانس خودم را برای زندگی و سعادت آزمایش کنم. چه می‌دانستم که برای من، هیچگاه زندگی، مفهوم درست خود را پیدا نخواهد کرد؟ چه می‌دانستم که دربه‌دری و بی سروسامانی سرنوشت ازلی و ابدی من است. چه می‌دانستم که تلاش من برای نجات از این وضع، تلاش احمقانه‌ای بیش نیست؟

مثل خون در رگهای من

احمد شاملو

شناور سوی ساحل‌های ناپیدا - سیاوش کسرایی

شناور سوی ساحل‌های ناپیدا

دو موج رهگذر بودیم

دو موج همسفر بودیم

گریز ما

نیاز ما

نشیب ما

فراز ما

شتاب شاد ما، با هم

تلاش پاک ما، توأم

چه جنبش‌ها که ما را بود روی پرده‌ی دریا.

شبی در گردبادی تند، روی قله‌ی خیزاب

رها شد او ز آغوشم

جدا ماندم ز دامانش

گسست و ریخت مروارید بی‌پیوندمان بر آب.

از آن پس در پی همزاد ناپیدا

بر این دریای بی‌خورشید

که روزی شب‌چراغش بود و می‌تابید

به هر ره می‌روم نالان

به هر سو می‌دوم تنها.

سیاوش کسرایی

گر درختی از خزان بی برگ شد - محمد رضا شفیعی کدکنی

گر درختی از خزان بی برگ شد

یا کرخت از سورت سرمای سخت

هست امیدی که ابر فرودین

برگ ها رویاندش از فر بخت

بر درخت زنده بی برگی چه غم

وای بر احوال برگ بی درخت...

محمد رضا شفیعی کدکنی

نزدیک تو ام! اهل همین شهر و دیارم - عبدالجبار کاکایی

نزدیک تو ام! اهل همین شهر و دیارم

از هر چه تو را دور کند واهمه دارم

زیبایی محض تو  که در چشم نگنجد

تا خلوت  آیینه کشانده ست غبارم

غرق توام  آنقدر که صد موج‌ کف آلود

در خویش بچرخند و نیابند کنارم

آغوش تو‌ دلشوره ی شیطان و فرشته ست

نگذار ترا دست خدا هم  بسپارم

تو نیمه ی دندان زده ی سیب بهشتی

من بغض ترک خورده ی خونین انارم

بگذار در آغوش تو ویران شوم امروز

ابری تر از آنم که کنار تو ببارم

عبدالجبار کاکایی

دوست - سهراب سپهری

دوست

بزرگ بود

و از اهالی امروز بود

و با تمام افق های باز نسبت داشت

و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید

صداش

به شکل حزن پریشان واقعیت بود

و پلک هاش

مسیر نبض عناصر را

به ما نشان داد

و دست هاش

هوای صاف سخاوت را ورق زد

و مهربانی را

به سمت ما کوچاند داد

ولی نشد

که روبروی وضوح کبوتران بنشیند

و رفت تا لب هیچ

و پشت حوصله نورها دراز کشید

و هیچ فکر نکرد

که ما میان پریشانی تلفظ درها

برای خوردن یک سیب

چقدر تنها ماندیم.

سهراب سپهری

حتی اگر نباشی می آفرینمت - قیصر امین پور

حتی اگر نباشی می آفرینمت

چونان که التهاب بیابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی

با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را!

 قیصر امین پور

قسم به نم نم باران که دوستت دارم - رضا احسان پور

قسم به نم نم باران که دوستت دارم

به اشکهای خیابان، که دوستت دارم

قسم به سعدی و حافظ، به منزوی، قیصر

به شاعران پریشان که دوستت دارم

قسم به مجلس مادر، به کاسهء شله زرد

به نذرهای فراوان که دوستت دارم

ورای فقه، ورای کلام، باور کن

ورای فلسفه... عرفان... که دوستت دارم

بجای اینکه بخواهم ... و یا ... ولش کن! نه!

عجیب نیست کماکان که دوستت دارم

قسم نمی خورم اما اگر قسم بخورم

به آیه آیهء قرآن که دوستت دارم ...!

رضا احسان پور

راهمان دور و دلمان کنار همین گریستن است - سید علی صالحی

راهمان دور و دلمان کنار همین گریستن است

خدا را چه دیده‌ای ری‌را!

شاید آنقدر بارانِ بنفشه بارید

که قلیلی شاعر از پی گل نی

آمدند، رفتند دنبال چراغ و آینه

شمعدانی، عسل، حلقه‌ی نقره و قرآن کریم.

...

سرانجام باورت می‌کنند

باید این کوچه‌نشینانِ ساده بدانند

که جرم باد ... ربودن بافه‌های رویا نبوده است.

گریه نکن ری‌را

راهمان دور و دلمان کنار همین گریستن است.

دوباره اردیبهشت به دیدنت می‌آیم..

سید علی صالحی