از عشق همین خاطره می ماند و بس - احسان افشاری

از عشق همین خاطره می ماند و بس

گلدان لب پنجره می ماند و بس

از آن همه چای عصرگاهی با هم،

بر میز دو تا دایره می ماند و بس

احسان افشاری

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد - احمد شاملو

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.

روزی که کمترین سرود

بوسه است

و هر انسان

برای هر انسان

برادری‌ست.

روزی که دیگر درهای خانه‌شان را نمی‌بندند

قفل

افسانه‌یی‌ست

و قلب

برای زندگی بس است.

روزی که معنای هر سخن دوست‌داشتن است

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی.

روزی که آهنگ هر حرف، زندگی‌ست

تا من به خاطرِ آخرین شعر رنج جست‌وجوی قافیه نبرم.

 

روزی که هر لب ترانه‌یی‌ست

تا کمترین سرود، بوسه باشد.

روزی که تو بیایی، برای همیشه بیایی

و مهربانی با زیبایی یکسان شود.

روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم…

 

و من آن روز را انتظار می‌کشم

حتا روزی

که دیگر

نباشم.

احمد شاملو 

تو می روی و دل ز دست می رود - هوشنگ ابتهاج

تو می روی و دل ز دست می رود

مرو که با تو هر چه هست می رود

دلی شکستی و به هفت آسمان

هنوز بانگ این شکست می رود

هوشنگ ابتهاج

تو که هستی غزل از عاطفه لبریزتر است - حسین علاءالدین

تو که هستی غزل از عاطفه لبریزتر است

نفست از نفس صبح دل انگیزتر است

آمده فصل خزان موسم دلتنگی ها

بی تو ای هم نفس این فصل چه پاییزتر است!

چشم خورشید به تو قبل همه روشن شد

می شود کامروا هر که سحرخیزتر است

پلک بر هم مزن از لشگر بی رحم مغول

به خداوند قسم چشم تو چنگیزتر است

نه فقط ابر به حال دل من می گرید

پای درد دل من چشم خدا نیز تر است

حسین علاءالدین

صبح اسٖت - حسین منزوی

صبح است

و گل در آینه بیدار می شود

خورشید در نگاه تو ، تکرار می شود

مردی که روی

سینه ی عشق تو خفته بود

با دست های عشق تو،بیدار می شود

حسین منزوی

بی تو شبهای پر از حسرت طولانی را - فریبا عباسی

بی تو شبهای پر از حسرت طولانی را

هی نشستم بنویسم غم پنهانی را

گاه شاعر شدم و از تو غزلها گفتم

موج موهای تو آورد پریشانی را

دل به دریا زدم و با تو خطر ها کردم

بردم از یاد هراس شب طوفانی را

گاه تصمیم گرفتم که مسافر باشم

به شمال تو زدم این دل بارانی را

خواستم در عطش خواستنت ذوب شوم

حس کنم در تب آغوش تو عریانی را

خواستم ، خواستم اما نتوانستم آه...

چون زلیخا که نشد یوسف کنعانی را

گاه ترسیدم وتصمیم گرفتم آری

از سرم کوچ شوم وسوسه ای آنی را

سهمم از این همه دنبال تو گشتن ها چیست؟

یا بکش یا که رها کن من زندانی را

تا به کی قحطی چشمان تو، چندین سال است

که ندیده است به خودعشق، فراوانی را

خواب دیدم که تو از شهر سفر خواهی کرد

ابن سیرین چه کنم این همه حیرانی را

مهر باطل زده انگارکسی بر بختم

این چه داغیست که آتش زده پیشانی را

منم آن عاشق سرگشته که بعد ازیک عمر

در شب چشم تو گم کرده مسلمانی را

عهد کردم که از این کفر به ایمان برسم

سر و سامان بدهم این همه ویرانی را

باز شاعر شدم و از تو نوشتم هرچند

پس زدی هر چه من و هر چه غزلخوانی را

من کم آورده ام این بار خودت کامل کن

خودت این بار بگومصرع پایانی را

فریبا عباسی

در شب باران به خاک ریخته گاهی - فاضل نظری

در شب باران به خاک ریخته گاهی

بوسه ی ابری که دل سپرده به ماهی

خط به خط سرنوشت من مژه ی توست

زندگی کوه بسته است به کاهی

زلف تو و عمر من ؟ چه راه درازی!

چشم تو و حال من ؟ چه روز سیاهی!

مسئله مرگ و زندگی نظر توست

می کُشی و زنده می کنی به نگاهی

حق من این زندگی نبود خدایا!

جان مرا زودتر بگیر، الهی ...

فاضل نظری

من گرفتار شبم در پی ماه آمده ام - فریدون مشیری

من گرفتار شبم در پی ماه آمده ام

سیب را دست تو دیدم به گناه آمده ام ،

سیب دندان زده از دست تو افتاد زمین

باغبانم که فقط محض نگاه آمده ام ،

چال اگر در دل آن صورت کنعانی هست

بی برادر همه شب در پی چاه آمده ام ،

شب و گیسوی تو تا باز به هم پیوستند

من به شبگردی این شهر سیاه آمده ام ،

این همه تند مرو شعر مرا خسته مکن

من که در هر غزلم سوی تو راه آمده ام،

فریدون مشیری

ای بوسه ات شراب و ، از هر شراب خوش تر - حسین منزوی

ای بوسه ات شراب و ، از هر شراب خوش تر

ساقی اگر تو باشی ، حالم خراب خوش تر

بی تو چه زندگانی ؟ گر خود همه جوانی

ای با تو پیر گشتن ، از هر شباب خوش تر

جز طرح چشم مستت ، بر صفحه ی امیدم

خطی اگر کشیدم ، نقش بر آب خوش تر

خورشید گو نخندد ، صبحی تتق نبندد

ای برق خنده هایت ، از آفتاب خوش تر

هر فصل از آن جهانی است ، هر برگ داستانی

ای دفتر تن تو ، از هر کتاب خوش تر

چون پرسم از پناهی ، پشتی و تکیه گاهی

آغوش مهربانت ، از هر جواب خوش تر

خامش نشسته شعرم ، در پیش دیدگانت

ای شیوه ی نگاهت ، از شعر ناب خوش تر

حسین منزوی

اگر کوهم! خراب از قصهء فرهاد خواهم شد - فاضل نظری

اگر کوهم! خراب از قصهء فرهاد خواهم شد

کنار نام اهل عشق، من هم یاد خواهم شد

دلیل از من مخواه، از سرنوشت پیله ها پیداست

که از زندان دنیا عاقبت آزاد خواهم شد

تمام عمر کوهم خواندی و آتشفشان بودم

سکوتم گرچه سر تا پا، شبی فریاد خواهم شد

مسیحای تو بر من گرچه دیگر جان نمی بخشند

اگر یکدم بیاید بر مزارم شاد خواهم شد

به خاک افکندی ام در خون و قول سوختن دادی

چه بهتر! بعد از این خاکستری در باد خواهم شد

فاضل نظری 

شبان غم تنهایی - حمید مصدق

در شبان غم تنهایی خویش

عابد چشم سخنگوی توام

من در این تاریکی

من در این تیره شب جانفرسا

زائر ظلمت گیسوی توام

گیسوان تو پریشانتر از اندیشه من

گیسوان تو شب بی پایان

جنگل عطرآلود

شکن گیسوی تو

موج دریای خیال

کاش با زورق اندیشه شبی

از شط گیسوی مواج تو من

بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم

کاش بر این شط مواج سیاه

همه عمر سفر می کردم

من هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرور

گیسوان تو در اندیشه من

گرم رقصی موزون

کاشکی پنجه من

در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست

چشم من چشمه ی زاینده ی اشک

گونه ام بستر رود

کاشکی همچو حبابی بر آب

در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود

شب تهی از مهتاب

شب تهی از اختر

حمید مصدق

ایمان من به تو - نادر ابراهیمی

ایمان من به تو

ایمان من به خاک است

ایمان من به رجعت هر شوکتی ست

که در تخریب بنای پوسیده ی اقتدار دیگران

نهفته است

تو

چون دستهای من

چون اندیشه های سوگوار این روزهای تلخ

و چون تمام یادها

از من جدا نخواهی شد

نادر ابراهیمی

بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش - حافظ

بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش

وین سوخته را محرم اسرار نهان باش

زان باده که در میکده عشق فروشند

ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان باش

در خرقه چو آتش زدی ای عارف سالک

جهدی کن و سرحلقه رندان جهان باش

دلدار که گفتا به توام دل نگران است

گو می‌رسم اینک به سلامت نگران باش

خون شد دلم از حسرت آن لعل روان بخش

ای درج محبت به همان مهر و نشان باش

تا بر دلش از غصه غباری ننشیند

ای سیل سرشک از عقب نامه روان باش

حافظ که هوس می‌کندش جام جهان بین

گو در نظر آصف جمشید مکان باش

حافظ

مه نمی گذارد که ببینمت - شمس لنگرودی

مه نمی گذارد که ببینمت

 تو آب شده یی در اندوه اسب ها

دلتنگی دره ها قطرات شبنم،مه

نمی گذارد که ببینمت.

شانه به سر، تاجش را به زمین می گذاردکه تو شهبانوی کوهستان ها شوی

کفشدوزک ها خال های سیاهشان را

برای گردنبند تو در باران رها می کنند

قوچ ها برای تو با درخت صنوبر می جنگند

مه نمی گذارد که ببینمت.

تو هستی و نیستی خالق امروز من!

تو هستی و نیستی و سر انگشت هایم پهلو می گیرند بر صفحه کاغذ

و گواه می آورند سوره های سپید را از دریای مه.  

شمس لنگرودی

هنگامی که با هم راه می رویم - نزار قبانی

هنگامی که با هم راه می رویم

و غیرعمد بازویم را می گیری

 یار من...

چیزی شبیه مزه ی آتش

روی بازویم حس میکنم

دستم را به آسمان بلند می کنم

و از خدا می خواهم که این راه پایان نداشته باشد

و گریه می کنم

بی وقفه گریه می کنم

شاید در کنار تو گم شوم

غروب وقتی به خانه برمیگردم

بارانی ام را در می آورم

هر چند تو در خانه ی من نیستی

احساس می کنم بازویم را با مهربانی گرفته ای

جای سوزان انگشتانت را روی بازویم

و آستین پیراهن آبی رنگم عبادت می کنم

و گریه می کنمک

بی وقفه گریه می کنم

چنانکه بازوانم دیگر بازوان من نیست

نزار قبانی

مجموعه   محبوب من