صدایم کن - نیکی‌ فیروزکوهی

صدایم کن

اعجاز من همین است

نیلوفر را به مرداب می‌‌بخشم

باران را به چشم‌های مردِ خسته

شب را به گیسوانِ سیاهِ سیاهِ خودم

و تنم را به نوازشِ دست‌هایِ همیشه مهربانِ تو

صدایم کن

تا چند لحظه ی دیگر آفتاب میزند

و من هنوز در آغوش تو نخفته ام

نیکی‌ فیروزکوهی

چون سرمه می وزی قدمت روی دیده هاست - حامد عسکری

چون سرمه می وزی قدمت روی دیده هاست

لطف خط شکسته بــه شیب کشیده هاست

هرکس که روی ماه تو را دیده، دیده است

فرقـی کـه بین دیده و بین شنیده هاست

مـوی تـــو نیست ریختــه بر روی شانه هات

هاشور شاعرانه ی شب بر سپیده هاست

من یک چنار پیـــرم و هر شاخــه ای ز من

دستی به التماس به سمت پریده هاست

از عشق او بترس غزل مجلسش نرو

امروز میهمانی یوسف ندیده هاست...

حامد عسکری

یک غزل آورده ام ،یک بوسه جایش می دهی ؟ - امیر حسین مقدم

یک غزل آورده ام ،یک بوسه جایش می دهی ؟

بوسه ای کشدار و شیرین ،در بهایش می دهی ؟

با غزل هایم برای تو دعاها خوانده ام

یک دو جمله در جواب این  دعایش می دهی ؟

ادعای عشق دارد این دل وا مانده ام

یک بنا گوش و زبان در ادعایش می دهی

یک غزل آورده ام ، اردیبهشتی بی بدیل

بوسه ای چون حوریان با صفایش مى دهى؟

لهجه ی شیرازیت از من ، غزل هایم ز تو

یک دوتا گلواژه کاکو ،در بهایش می دهی ؟

این غزل دیگر سر آمد ،نیست حرف تازه ای

جان من ،یک بوسه در این انتهایش میدهی ؟

 امیر حسین مقدم

شب آمد و دل تنگم هوای خانه گرفت - هوشنگ ابتهاج

شب آمد و دل تنگم هوای خانه گرفت 

دوباره گریه ی بی طاقتم بهانه گرفت 

 شکیب درد خموشانه ام 

 دوباره شکست 

 دوباره خرمن خاکسترم 

 زبانه گرفت...

 هوشنگ ابتهاج 

چون سیب رسیده ای, - شمس‌ لنگرودی ‌

چون سیب رسیده ای,

رها شده در رویا..

با رود می روم

کاش

شاخه ای که از آب می گیرم

دست تو باشد...

شمس‌ لنگرودی ‌

از زیستن بی تو مگو زیستن این نیست - حسین منزوی

از زیستن بی تو مگو زیستن این نیست

ورهست به زعم تو به تعبیر من این نیست

از بویش اگر چشم دلم را نگشاید

یکباره کفن باد به تن پیرهن این نیست

یک چشم به گردابت و یک چشم به ساحل

گیرم که دل اینست به دریا زدن این نیست

تو یک تن و من یک تن از این رابطه چیزی

عشق است ولی قصه ی یک جان دو تن این نیست

عطری است در این سفره ی نگشوده هم اما

خون دل آهوی ختا و ختن این نیست

سخت است که بر کوه زند تیشه هم اما

بر سر نزند تیشه اگر کوهکن این نیست

یک پرتو از آن تافته در چشم تو اما

خورشید من - آن یکتنه صد شب شکن - این نیست

زن اسوه ی عشق است و خطر پیشه چنان ویس

لیلای هراسنده ! نه ، تمثیل زن این نیست

 حسین منزوی

دیر برگشتیم - سید علی صالحی

دیر برگشتیم 

تو نبودی 

راه دور بود 

تو نبودی 

رود بی‌قرار بود 

تو نبودی، 

و رویای ناتمامِ ترانه‌ای که هنوز ... 

هنوز در سایه‌سارِ مه‌گرفته‌ی صنوبرانِ تشنه نشسته‌ام 

راه را می‌پایم، 

رود می‌آید و می‌رود. 

دیر برگشتنِ ما، 

دور بودنِ راه، 

و رویای ناتمام ترانه‌ای که هنوز ...

سید علی صالحی

یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن - ملا علی ترابی جهرمی

یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن

ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند

پروانه امشب پر مزن اندر حریم یار من

ترسم صدای پرپرت از خواب بیدارش کند

پیراهنی از برگ گل بهر نگارم دوختم

بس که لطیف است آن بدن ترسم که آزارش کند

ای آفتاب آهسته نِه پا درحریم یار من

ترسم صدای پای تو خواب است و بیدارش کند

ملا علی ترابی جهرمی 

گل از پیراهنت چینم که زلف شب بیارایم - حسین منزوی

گل از پیراهنت چینم که زلف شب بیارایم

چراغ از خنده‌ات گیرم که راه صبح بگشایم

چه تلفیقی‌ست با چشم تو ـ این هر دم اشارت‌گرـ

به استعلای کوهستان و استیلای دریایم؟

به بال جذبه‌ای شیرین، عروجی دلنشین دارم

زمانی را که در بالای تو غرق تماشایم

غنای مرده‌ام را بار دیگر زنده خواهی کرد

تو از این سان که می‌آیی به تاراج غزل‌هایم

گل من! گل عذار من! که حتا عطر نام تو

خزان را می‌رماند از حریم باغ تنهایم

بمان تا من به امداد تو و مهر تو باغم را

همه از هرزه‌های رُسته پیش از تو بپیرایم

بمان تا جاودانه در نیِ سحرآور شعرم

تو را‌ ای جاودانه بهترین تحریر! بسرایم

دلم می‌خواست می‌شد دیدنت را هرشب و هرشب

کمند اندازم و پنهان درون غرفه‌ات آیم

و یا چون ماجرای قصه‌ها، یک شب که تاریک است

تو را از بسترت در جامهٔ خواب تو، بربایم

حسین منزوی

این مطرب از کجاست؟ - هوشنگ‌ ابتهاج ‌

این مطرب از کجاست؟

که از نغمه های او

بر خانه ی دلم

سیلِ درد ریخت..

این زخمه دستِ کیست

که بر تار می زند؟؟

تار ِ دلم گسیخت..!!

هوشنگ‌ ابتهاج ‌

این چشم‌ها کنایه به چشمان یوسف است - سجاد سامانی

این چشم‌ها کنایه به چشمان یوسف است

یا خانقاه مردم اهل تصوّف است؟!

توصیف ناپذیری و این را به غیر تو

در وصف هرکسی که بگویم تعارف است!

در جمع دوستان تو همچون غریبه ها

یک لحظه جا ندارم و جای تأسّف است...

‌

آن پادشاه فاتح اگر چشم‌های توست

پیروز عاشقی که دلش در تصرّف است

ای صد هزار مصرع پیچیده موی تو!

شعر مرا ببخش اگر بی تکلف است

سجاد سامانی

شب کوتاه - عبدالجبار کاکایی

بر شانه های این شب کوتاه

پاشیده گرد نقره ای ماه

دل خسته اند عارف و عامی

لب بسته اند عاقل و آگاه

افتاده است کوچه و میدان

در دست چند گزمه ی گمراه

شور است بخت هرکه نگرید

بر یوسفان زندان در چاه

شنگ است حال هر که نفهمد

لبخند های پنهان در آه

با آنکه نیست محرم و مونس

با آنکه نیست همدم و همراه

این بخت خفته دیر نپاید

می تابد آفتاب به درگاه

عبدالجبار کاکایی

همه بت هایم را می شکنم - احمد شاملو

همه بت هایم را می شکنم

ای میهمانِ یک شب اثیری زود گذر!

تا راه بی پایان غزلم،

از سنگفرشِ بتهایی که در معبد ستایششان

چون عودی در آتش سوخته ام

تو را به نهانگاهِ درد من آویزد

احمد شاملو

شب که آرامتر از پلک تو را میبندم - محمد علی بهمنی

 شب که آرامتر از پلک تو را میبندم

بادلم طاقت دیدار تو تافردا نیست

این که پیوست به هر رود که دریا شد

از تو گر موج نگیرد بخدا دریا نیست

تو گمی درمن و من درتو گمم، باورکن

جز دراین شعر نشان و اثری از ما نیست

ماجرای من و تو، باور باورها نیست

ماجرایی‌ست که در حافظه‌ی دنیا نیست

نه دروغیم نه رویا نه خیالیم نه وهم

ذات عشقیم که در آینه ها پیدا نیست

شب که آرامتر از پلک تو را میبندم

بادلم طاقت دیدار تو تافردا نیست

من و تو ساحل و دریای همیم، اما نه!

ساحل اینقدر که در فاصله با دریا نیست

محمد علی بهمنی

نگذار دیگران نام تو را بدانند - احمد شاملو

نگذار دیگران نام تو را بدانند

همین زلال چشمانت

برای پچ پچ هزار ساله آنان کافیست...

 احمد شاملو