بر من گذشتی - سیمین بهبهانی

بر من گذشتی،                   

سر بر نکــــــــردی

از عشق گفتم ،                  

 بـــــاور نکــــــــردی

دل را فــــــکندم                    

ارزان بــه پــــــایت

سودای مهـرش                   

در ســـــــر نکردی

گفتم گـــــلم را                     

می بویی از لطف

حتی به قهرش                    

پــــرپـــر نـــــکردی

دیدی ســبویی                     

پــــــــر نوش دارم

باتشنگـــی ها                      

لــــــب تـر نکـردی

هنگام مـستی                     

شور آفــــرین بود

لطفی که با ما                      

دیگر نکــــــــــردی

آتش گــــــرفتم                      

چــون شاخ نارنج

گفتم: نظـر کن               

سر بر نکــــــردی

سیمین بهبهانی

شب زنده دار- رهی معیری

خاطر بی آرزو از رنج یار آسوده است

خار خشک از منت ابر بهار آسوده است

گر به دست عشق نسپاری عنان اختیار

خاطرت از گریه بی اختیار آسوده است

هرزه گردان از هوای نفس خود سرگشته اند

گر نخیزد باد غوغا گر غبار آسوده است

پای در دامن کشیدن فتنه از خود راندن است

گر زمین را سیل گیرد کوهسار آسوده است

کج نهادی پیشه کن تا وارهی از دست خلق

غنچه را صد گونه آسیب است و خار آسوده است

هر که دارد شیوه نامردمی چون روزگار

از جفای مردمان در روزگار آسوده است

تا بود اشک روان از آتش غم بک نیست

برق اگر سوزد چمن را جویبار آسوده است

شب سرآمد یک دم آخر دیده بر هم نه رهی

صبحگاهان اختر شب زنده دار آسوده است

رهی معیری

هر شب - محمدرضا عبدالملکیان

هر شب
شاباش‌ ماه
یک مشت پولک نقره‌ای است
برای کودکان سر به هوای
همین کوچه

محمدرضا عبدالملکیان

محرم - عبدالجبار کاکایی

یک شهر دعا کرد و بلا کم نشد امسال

خون شد جگر خلق و محرم نشد امسال

ای ماه چه دیر آمدی از راه و عجیب است

دل واپس تو  عالم و آدم نشد امسال

پیش از تو محرم شد و پیش از تو عزا بود

مویی ز عزاداری تو کم نشد امسال

 جایی ننشستیم که یادی نشد از درد

شعری نسرودیم که ماتم نشد امسال

صد خیمه ی خاموش به تاراج جنون رفت

یک خاطر آسوده فراهم نشد امسال

در گریه نهفتیم عزای شب خود را

تاوان تو زخمی ست که مرهم نشد امسال

عبدالجبار کاکایی  

بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی - فریدون مشیری

بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی

آهنگ اشتیاق دلی درد مند را

شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق

آزار این رمیده ی سر در کمند را

بگذار سر به سینه ی من تا بگویمت

اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست

بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان

عمریست در هوای تو از آشیان جداست

دلتنگم، آنچنان که اگر بینمت به کام

خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

شاید که جاودانه بمانی کنار من

ای نازنین که هیچ وفا نیست با منت

تو آسمان آبی آرامو روشنی

من چون کبوتری که پرم در هوای تو

یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم

با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح

بگذار تا بنوشمت ای چشمه ی شراب

بیمار خنده های توام، بیشتر بخند

خورشید آرزوی منی، گرم تر بتاب

فریدون مشیری

تو را با غیر می بینم،صدایم در نمی آید - مهدى اخوان ثالث

تو را با غیر می بینم،صدایم در نمی آید

دلم می سوزد و کاری ز دستم بر نمی آید

نشستم،باده خوردم،خون گریستم،کنجی افتادم

تحمل می رود اما شب غم سر نمی آید

چه گویم جور هجرت چون به گفتن در نمی آید

مهدى اخوان ثالث 

شب بود و ماه بود و خیابان - فاطمه دشتی

شب بود و ماه بود و خیابان و ....کاش تو

باران و عطر چایی و ایوان و ....کاش تو

پاییز بود و عاشقی و شعر های من

بوی دو سیب و قل قل قلیان و....کاش تو

رنگ سفید مهره ی شطرنج دست من

اسب و رخ و پیاده ی میدان و....کاش تو

کارم شده ورق زدن خاطرات دور

اشکی که میچکد سر مژگان و....کاش تو

دست و نوازش و گره ی باز روسری

چشم و نگاه و خال زنخدان و....کاش تو

دامن هزار چین و غزل خوان و دلبری

بزم شراب و موی پریشان و....کاش تو

باران ببار، بغض مرا تازه تر بکن

این جا ،ز دوریت همه گریان و....کاش تو

صد بیت...نه...هزار غزل...نه، که شعر من

حجمش شده برابر دیوان و....کاش تو

دارد نسیم مشت به در میزند و من

در فکر آن که آمده مهمان و....کاش تو

فاطمه دشتی

فرق پاییز و تو - مجید بابازاده

فرق پاییز و تو این است: تو پاییزتری

من غم انگیزترم یا تو غم انگیزتری؟

خوردم اما نشدم مست چنان! منتظرم

که به دستم بدهی کاسه ی لبریزتری

اینهمه زخم زدی بر دل من، باز بزن

منتها با تبر و با قمه ی تیزتری

تو و چنگیز مغول هر دو به یک اندازه

کشته اید، آه ولی باز تو خونریزتری

با تو خورشید فقط صبح سخن میگوید

با تو که از همه ی شهر سحرخیزتری

پرم از خاطره های بد و بد ، کاش از تو

داشتم خاطره ی خاطره انگیزتری

به خودت خیره شو در آینه و بعد بگو

من غم انگیزترم یا تو غم انگیرتری؟

مجید بابازاده

جراحت - عبدالجبار کاکایی

خدایا کاش وصلی بود یک دم

نه دردی بود در عالم نه مرهم

نمیمیریم جز در آتش وصل

نمی سوزیم جز در حسرت هم

هر آن کو راه عدل و دین بگیره

مراد از طالع شیرین بگیره

مرا داغ برادر هاست در دل

فلک داد مرا سنگین بگیره

همان هایی که اهل راز گردند

دگر با خویشتن دمساز گردند

جراحت در جگر دارند و افسوس

کجا یاران رفته باز گردند

اسیر روزگار گرم و سردیم

مگر با گردش دوران بگردیم

همه آلوده دامانی به سر شد

بجز زخمی که از سر وا نکردیم

عبدالجبار کاکایی  

نعل بیگانه - منوچهر آتشی

آمدم از گرد راه گرم و عریق ریز 
س سوخته پیشانیم ز تابش خورشید 
مرکب آشفته یال خانه شناسم 
سم به زمین می زند که : در بگشایید 
آمده ام تا به پای دوست بریزم 
بسته به ترکم شکار کبک و کبوتر 
پاس چنین تحفه خندهایست که اینک 
می بردم یاد رنج و خستگی از سر 
دست نیازم گرفته حلقه در را 
سینه ام از شور و شوق در تب و تابست 
در بگشایید ! شیهه می کشد اسبم 
خسته سوارم هنوز پا به رکابست 
اما در بسته است صامت و سنگین 
سینه جلو داده است : یعنی برگرد 
از که پرسم دوای این تب مرموز
به چه گشایم زبان این در نامرد 
پاسخ شومی در این سکوت غریب است 
دل به زبانی تپد که : دیر رسیدم 
چشم غرورم سایه شد رگم افسرد 
ماند ز پرواز بال مرغ امیدم 
شیهه بکش اسب من ! اگرچه به نیرنگ 
کس سر پاسخ ندارد از پس این در 
خواهم آگه شوم که فرجامش چیست 
بازی مرموز این سکوت فسونگر 
جمله مگر مرده اند ؟
س می پیچد دود 
زندگی گرم را پیام و پیمبر 
پس چه فسونیست ؟
آه ... اینجا ... پیداست 
نعل سمند دگر فتاده به درگاه 
اسب سوار دگر گذشته از این در 
ریخته پرهای نرم کبک و کبوتر

منوچهر آتشی

دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم - محمدرضا شفیعی کدکنی

دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم

این درد نهان‌سوز، نهفتن نتوانم

تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت

من مست چنانم که شنفتن نتوانم

شادم به خیال تو چو مهتاب، شبانگاه

گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم

چون پرتو ماه آیم و چون سایه دیوار

گامی به سر کوی تو رفتن نتوانم

دور از تو، من سوخته در دامن شبها

چون شمع سحر، یک مژه خفتن نتوانم

فریاد ز بی‌مهریت ای گل که در این باغ

چون غنچه پاییز، شکفتن نتوانم

ای چشم سخنگوی، تو بشنو ز نگاهم

دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم.

محمدرضا شفیعی کدکنی

بهانه‌ - محمدرضا عبدالملکیان

چه بهانه‌ای بهتر از همین کوچه
زنگ بزنی
در آیفون تصویری بنشینی
شعر صدایت را بشنود

محمدرضا عبدالملکیان

حالا که فاتح نیستی - احسان افشاری

حالا که فاتح نیستی...کوهو پُر از باروت کن

دریا همین نزدیکیاست...خاکسترم رو فوت کن

با چشم‌های مه زده...هر روز خوابم می‌کنی

من کوهِ یخ بودم ولی...داری مذابم می‌کنی

دلخوش به چیزی نیستم...این برزخو زیبا نکن

با مشت می‌کوبم به در...بشناسم اما  وا نکن

با ابرها می‌خوابم و...از ابر بارونی‌ترم

فریادهای آخرت...می‌پیچه هر شب تو سرم

دریای من با دستِ تو...خاکسترِ اندوه شد

اِنقدر سنگ انداختی...تا رفته رفته کوه شد

دوزخ‌تر از آغوشِ تو...جایی برای من نبود

یک عمر موندم پای تو...پاداشِ من رفتن نبود

احسان افشاری

بخوان که عقده این عاشقانه سر برسد - احسان افشاری

بخوان که عقده این عاشقانه سر برسد

بخوان که مرگ دوتا کوچه دیرتر برسد

بخوان که شاید از این سالها عبور کنیم

بخوان که هرچه نخواندیم را مرور کنیم

بخوان که چله سرما به استخوان نرسد

بخوان که مرگ به اینجای داستان نرسد

**

من از غبار سفرهای دور می آیم

از امتداد شب بوف کور می آیم

منم که برزخ نفرین و آفرین بودم

شهاب گمشده ایی بر کف زمین بودم

هزارمرتبه از انهدام زن گفتم

از انعکاس همین ماه ِ در لجن گفتم

هزار مرتبه از شهر بی وفا گفتم

از انقراض گلی پشت رد پا گفتم

هزار و یک شب از آوار محتمل گفتم

و از دروغ خروسان بی محل گفتم

نشد روایت جبران هق هق ات باشم

و میزبان شریف دقایق ات باشم

ببین هنوز سرم گرم کار شاعری است

گواه شاعریم دست های جوهری است

به شب رسیده ام از بامداد بنویسم

به تازیانه ترین شکل باد بنویسم

برای گفتن تو شعر تازه آوردم

کفن بدوز عزیزم جناره آوردم

تمام پیرهنم نخ نمای طوفان است

همیشه حیف شدم از شما چه پنهان است

کدام شخصیتم ؟ آدم سیاه شده

کسی که یک تنه خرگوش هر کلاه شده

کدام شخصیتم ؟ عشق سالهای وبا

نگاه مات به تقویم آخرین رویا

کدام شخصیتم ؟ بوسه ایی نمک به حرام

وداع قابل حدس دو لب پس از دو سلام

ضمری غایب این شعر بی نقاب منم

و رقص سوزنی آخرین حباب منم

رسول قوم ستمکار خاطرات تویی

غروب آن طرف شیشه های مات تویی

تو کیستی که محال از تو شکل می بندد

سوال پشت سوال از تو شکل می بندد

تو کیستی که هوا را گرفته ایی از من

خودم که هیچ خدا را گرفته ایی از من

من و تو تلخ ترین جای داستان همیم

موازیان به ناچاری جهان همیم

فرود آمده از باغ های هذیانیم

من و تو حاصل گل بازی خدایانیم

از آن زمان که زمین گوی آتیشن می شد

از آن زمان که زمین واقعا زمین می شد

از آن زمان که الفبای درد شکل گرفت

سر شکستن بت ها نبرد شکل گرفت

از آن زمان که خدایان به خواب می رفتند

و قله ها به تماشای آب می رفتند

تو قبل و بعد تمام دقیقه ها بودی

و شرط آخر ابلیس با خدا بودی

تو در قواره ی تاریخ من نمی گنجی

چنان زنی که در ابعاد زن نمی گنجی

تو در کتیبه ی شهری عتیق هک شده ایی

از ابتدای ازل در سرم الک شده ایی

منجمان مغول پیش بینی ات کردند

و کاهنان حبش درس دینی ات کردند

ترانه خوان تو خنیاگران شیرازند

و راویان تبت ، بومیان اهوازند

حیات مسجد و میخانه نقش کاشی توست

و خاک کوزه گران خرج بت تراشی توست

تو آمدی که از آدم جنون درست کنی

به لطف ججممه ها سرستون درست کنی

تو آمدی که به دوران سنگ برگردم

به دوردست ترین بیگ بنگ برگردم

**

ولی نه اینهمه تعریف باطلی از توست

کدام آینه توصیف کاملی از توست

تو مثل هر زن دیگر ملال هم داری

برای گریه شدن احتمال هم داری

تو هم اسیر نخ و سوزنی عزیزدلم

شبیه هر زن دیگر زنی عزیزدلم

لباس شویی ات از پرده های مرده پر است

اتاق کوچکت از رخت سالخورده پر است

به بغض کردن بی های های معتقدی

و در غروب کسالت به چای معتقدی

به سربریدن بغضی فشرده سرگرمی

به آب دادن گل های مرده سرگرمی

به گردگیری قلب از غبار مشغولی

به رام کردن دنیای هار مشغولی

موظفی که در اندوه خود کلافه شوی

به خط تازه ی پیشانی ات اضافه شوی

سکوت باشی و از چهره ها فرار کنی

خودت پیاده شوی مرگ را سوار کنی

نفس نفس بزنی ریشه در زوال کنی

و پشت باغچه گنجشک مرده جال کنی

پریده رنگ ترین صورت جهان باشی

نفس بریده ترین جای داستان باشی

بایستی به طلبکاری از ضریح خودت

خودت صلیب خودت باشی و مسیح خودت

بایستی و غم روزمرگی باشی

مترسکی وسط متن زندگی باشی

کلید رابطه را پشت در گذاشته اییم

چه روزهای بدی پشت سر گذاشته اییم

به شوق منظره ایی پشت میله های ستم

چه سالها منو توپیله کرده اییم به هم

رفیق ، کم شدنم را به یاد داشته باش

شب قلم شدنم را به یاد داشته باش

که در عزای رهایی سیاه پوش شدم

پس از دو هفته گرفتار آب جوش شدم

ولی تو خوب شدی بال و پر در آوردی

شنیدم از شب گلخانه سر درآوردی

قرار بود که از باغ نامه بنویسی

چه کرد با من و تو دوک های نخ ریسی ؟

بریده اییم در این راه بی عبور از هم

چه کرد با منو تو ؟ سالهای دور از هم

برای غربت هم چوبه های دار شدیم

حدیث قاصدک و سیم خاردار شدیم

بگو که بغض ورم کرده را کجا ببرم

بخار این شب دم کرده را کجا ببرم

چگونه در بقلم باد را نگهدارم

هزار کاکلی شاد را نگهدارم

رهایی از شبح خانه زاد ممکن است

نجات پنجره از دست باد ممکن نیست

سرم خرابه ی آواز دوره گردان است

و مرگ ترجمه ی دیگر زمستان است

بخوان که عقده ی این عاشقانه سر برسد

بخوان که مرگ دو تا کوچه دیرتر برسد

بخوان که شاید از این سال ها عبور کنیم

بخوان که هر چه نخواندیم را مرور کنیم

بخوان که چله ی سرما به استخوان نرسد

بخوان که مرگ به اینجای داستان نرسد

امید آخر این باغ خودفروخته باش

به فکر جنگل پروانه های سوخته باش

از احتمال نفس های رستگار بگو

من از غبار نوشتم تو از بهار بگو

تلاش آخر دنیای در حریق بمان

به پای کوه نشستم تو در ستیغ بمان

من از عبار سفرهای دور می آیم

از امتداد شب بوف کور می آیم

تنم تباه شد از لحظه های سخت رفیق

دو برگ مانده به اتمام این درخت رفیق

بیا به روزنه ای پشت مرگ فکر کنیم

به میهمانی بعد از تگرگ فکر کنیم

احسان افشاری

بر دکه ی روزنامه فروشی - شمس لنگرودی

بر دکه ی روزنامه فروشی

باران

به شکل الفبا می بارد

دوست دارم

چند حرف و شاخه گلی در منقار بگیرم

و منتظرت بمانم

باران عصر

موزون و مقفا

می بارد

می بارد

می بارد

و تو

دیر کرده یی

گل ها

مثل پرندگان به دام افتاده در کف من می لرزند

تو نخواهی آمد

و شعر

داستان پرنده یی است

که پرواز را دوست دارد و

بالی ندارد

شمس لنگرودی