من چه دانم که چرا از تو جدا افتادم؟ - عراقی

من چه دانم که چرا از تو جدا افتادم؟

نیک نزدیک بدم، دور چرا افتادم؟

چه گنه کرد دلم کز تو چنین دور افتاد؟

من چه کردم که ز وصل تو جدا افتادم؟

جرمم این دان که ز جان دوست‌ترت می‌دارم

از پی دوستی تو به بلا افتادم

حاصلم از غم عشق تو نه جز خون جگر

من بیچاره به عشق تو کجا افتادم؟

پایمردی کن و از روی کرم دستم گیر

که بشد کار من از دست و ز پا افتادم

تا چه کردم، چه گنه بود، چه افتاد، چه شد؟

چه خطا رفت که در رنج و عنا افتادم؟

چند نالم ز عراقی؟ چه کند بیچاره؟

که درین واقعهٔ بد ز قضا افتادم.

عراقی

بی‌ آنکه تو را ببینم - شمس لنگرودی

بی‌ آنکه تو را ببینم

در تو رها می‌شوم

و در کف دریا چشم می‌گشایم

رودم

و به غرق شدن در تو معتادم!

شمس لنگرودی

می خواهم ازدنیادلم را پس بگیرم - رضا علیپور

می خواهم ازدنیادلم را پس بگیرم

این شعله ی ناقابلم راپس بگیرم

ازعشق ازاین بی دلیل بی مهابا

دل نامه ی بی حاصلم راپس بگیرم

می خواهم ازتقویم سردِ بی توبودن

صدها قرار باطلم راپس بگیرم

از دست بی باورترین اقوام تاریخ

آیات سبز نازلم راپس بگیرم

دیراست دیگر باید ازچشمان پاییز

پس مانده ی آب وگلم راپس بگیرم

بایدبه جرم اینکه آزادم نکردی

ازچشم هایت مشکلم راپس بگیرم

یعنی همین امشب برای خاطردل

حکم قصاص قاتلم را پس بگیرم

رضا علیپور

دانلود دکلمه

منظور من از بزرگ شدن،بالا رفتنِ سن نیست - روزبه معین

منظور من از بزرگ شدن،بالا رفتنِ سن نیست!

این «فهمیدنه» که آدم‌ها رو بزرگ میکنه.

کسی که تنها می‌مونه و فکر می‌کنه بزرگ میشه...

کسی که سفر می‌کنه و از هرجایی چیزی یاد می‌گیره بزرگ میشه...

کسی که با آدم‌های مختلف حرف میزنه و سعی می‌کنه اون‌ها رو درک کنه بزرگ میشه...

واسه همین به این اعتقاد دارم که کسانی که زیاد کتاب می‌خونن می‌تونن آدم‌های بزرگی بشن،

چون اون‌ها تنها میمونن و فکر می‌کنن،

با داستان‌ها به سفر میرن،

چیزهای مختلف یاد می‌گیرن و سعی می‌کنن بقیه رو درک کنن...

به نظرِ من زن‌ها و مردهایی که کتاب می‌خونن و روح بزرگی دارن،

دوست داشتن و دل بستن واسَشون خیلی با ارزشه...

روزبه معین

به خداحافظی تلخ تو سوگند، نشد - فاضل نظری

به خداحافظی تلخ تو سوگند، نشد

که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ی ممنوع ولی لب هایم

هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند، نشد

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر

هیچ کس، هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد

جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها

عاقبت با قلم شرم نوشتند: نشد!

فاضل نظری

دانلود دکلمه

خورشید پشت پنجره ی پلک های من - نجمه زارع‌

خورشید پشت پنجره ی پلک های من

من خسته ام! طلوع کن امشب برای من

می ریزم آنچه هست برایم به پای تو

حالا بریز هستی خود را به پای من

وقتی تو دل خوشی همه ی شهر دلخوشند

خوش باش هم به جای خودت هم به جای من

تو انعکاس من شده ای... کوه ها هنوز

تکرار می کنند تو را در صدای من

آهسته تر! که عشق تو جرم است هیچکس

در شهر نیست باخبر از ماجرای من

شاید که ای غریبه تو همزاد با منی...

من ، تو، چقدر مثل تو هستم! خدای من!!

نجمه زارع‌

چشم در راه کسی هستم - فریدون مشیری

چشم در راه کسی هستم

کوله بارش بر دوش

آفتابش در دست

خنده بر لب ، گل به دامن ، پیروز

کوله بارش سرشار از عشق ، امید

آفتابش نوروز

باسلامش ، شادی

در کلامش ، لبخند

از نفس هایش گُل می بارد

با قدم هایش گُل می کارد

مهربان ، زیبا ، دوست

روح هستی با اوست !

قصه ساده ست ، معما مشمار

چشم در راه بهارم آری

چشم در راهِ بهار …. !

فریدون مشیری

مثل کوهیم - سید تقی سیدی

مثل کوهیم و از این فاصله هامان چه غم است

لذت عشق من و تو نرسیدن به هم است

ما دو مغرور، دو خودخواه، دو بد تقدیریم

عاشقى کردن ما شرح عدم در عدم است

مثل یک تابلوى نیمه ى نفرین شده اى

دست هر کس که به سوى تو بیاید قلم است

عشق را پس زدى اى دوست ولى پیش خدا

هر که از عشق مبّرا بشود ، متهم است

مى روى دور نرو قبل پشیمان شدنت

فکر برگشتن خود باش و زمانى که کم است

قبل رفتن بنشین خاطره اى زنده کنیم

بنشین چاى بریزم ، بنشین تازه دم است

سید تقی سیدی

گنجشک کوچک من باش - احمد شاملو

به تو گفتم: «گنجشک کوچک من باش

تا در بهار تو من درختی پرشکوفه شوم.

و برف آب شد، شکوفه رقصید، آفتاب درآمد.

من به خوبی ها نگاه کردم و عوض شدم

من به خوبی ها نگاه کردم

چرا که تو خوبی و این همه اقرارهاست،

بزرگ ترین اقرارهاست.

من به اقرارهایم نگاه کردم

سال بد رفت و من زنده شدم

تو لبخندی زدی و من برخاستم

دلم می خواهد خوب باشم

دلم می خواهد تو باشم و

برای همین راست می گویم

نگاه کن

با من بمان...

احمد شاملو

از دفتر: هوای تازه

برای دیدن تو - حسن آذری

برای دیدن تو

اگر رودخانه بودم، برمی گشتم

اگر کوه بودم، می دویدم

اگر باد بودم، می ایستادم

اما انسانم

و بارها برای دیدنت

برگشته

دویده

ایستاده ام....

حسن آذری

تو با قلب ویرانه ی من چه کردی - افشین یداللهی

تو با قلب ویرانه ی من چه کردی

ببین عشق دیوانه ی من چه کردی

در ابریشم عادت آسوده بودم

تو با حال پروانه من چه کردی

در ابریشم عادت آسوده بودم

تو با حال پروانه من چه کردی

ننوشیده از جام چشم تو مستم

خمارست میخانه ی من چه کردی

مگر لایق تکیه دادن نبودم

تو با حسرت شانه ی من چه کردی

مرا خسته کردی و خود خسته رفتی

سفر کرده با خانه ی من چه کردی

جهان من از گریه ات خیس باران
تو با سقف کاشانه ی من چه کردی؟

افشین یداللهی

دکلمه علی ایلکا

بفرما به سرایم - کشکول طبسی

یا بفرما به سرایم

یا بفرما به سَر، آیم

غرضم وصل تو باشد

چه تو آیی، چه من آیم

گر بیایی دهمت جان

ور نیایی کُشَدم غم

من که بایست بمیرم

چه بیایی، چه نیایی

کشکول طبسی

آهنگ بیکلام

01 -  She Wakes in Flames

02 - It's Raining

03 - Babak Bayat - Mersedes

04 - Sargi

05 - Göktuğ Çelik - Düşler Ve Renkler 2014

برایم شعر بفرست - افشین‌ یدالهی

برایم شعر بفرست

حتی شعرهایی که عاشقان دیگرت

برای تو می گویند...

می خواهم بدانم

دیگران که دچار تو میشوند

تا کجای شعر پیش میروند

تا کجای عشق

تا کجای جاده ای که من

در انتهای آن ایستاده ام!

افشین‌ یدالهی

نامه های احمد شاملو به آیدا - 14

آیدای خودم؛ آیدای احمد!

...

چشم هایت با همه ی مهربانی های عالم به من نگاه می کنند؛ لب هایت با عطش همه ی عالم مرا می بوسند؛ دست هایت با همه ی نوازش ها به سرم کشیده می شود؛_لب های مرا می گذاری که تو را به دلخواه ببوسند؛ اطلسی های مرا به نوازش دستانم رها می کنی؛ حتی تن گرمت را به گشاده دستی به من تفویض می کنی؛ به تن من که، می کوشد با پرستش آن، دست کم ذره ای از این عطش سوزنده را تسکین بخشد ...

تن گرمت را با گشاده دستی و اطمینان به تن من می سپاری، گو اینکه این دیگری با همه ی گرسنگی و عطش نسبت به هرآنچه تویی یا از آن توست، تا بدان حد خوددار و متقی هست که این لذیذترین مائده ی عشق را، چون امانتی مقدس، دست ناخورده به خود تو بازگرداند...

اما با همه ی این ها با همه ی خاطره هایی که هر بار پس از رفتنت در ذهن من باقی می ماند؛ با همه این خاطره هایی که هر بار از هنگام رفتنت تا بار دیگر که بازآیی در ذهن من تکرار می شود، و با همه ی عطر جنون انگیزی که پس از رفتنت تا ساعات دراز، خاطره ی تو را در این کلبه ی درویشانه زنده نگه می دارد،_ باز، همین که پا از کنار من کنار گذاشتی، آن ناباوری عظیم همیشگی چون کوهی بر سرم فرود می آید و وادارم می کند که باها و بارها، با تعجب از خودم بپرسم:

«_آیدا؟ آیدای من؟ این جا بود؟ کنار من بود؟ این طعم دبش که روی لب های خودم احساس می کنم طعم آخرین بوسه ی اوست؟ این لالایی سکرآوری که مرا این طور مرا به خواب فرو برد، نفس او بود؟ زانوی او بود که گذاشت سرم را بر آن بگذارم؟ باور نمی کنم. آخر این خوشبختی خیلی بزرگ است؛ این یک رویاست!

...

از نامه های  احمد شاملو  به آیدا

کتاب: مثل خون در رگ های من

گزیده ای از صفحات 73 تا 74